Układy harmoniczne w analizie technicznej

Każdy trader potrzebuje skutecznej strategii transakcyjnej. Warto zwrócić uwagę  na jedną ze skuteczniejszych metod, opartą na wykorzystaniu układów harmonicznych. Układy te najlepiej sprawdzają się na najbardziej płynnych parach walutowych, indeksach, surowcach, czy akcjach i dodatkowo wzmocnione klasycznymi elementami analizy technicznej, cechują się wysoką skutecznością. Działają one na różnych interwałach czasowych, począwszy od D1, poprzez H4, H1 jak i nawet M15, czy M5.

Będzie nam niezbędny odpowiedni program do analizy technicznej wykresów, dzięki któremu będziemy mogli wykorzystać poziomy Fibonacciego oraz wykorzystać wzmocnienia stref zasięgu Fibonacciego. Polecamy w takim wypadku platformę MetaTrader.

Po otworzeniu programu, w jego lewym górnym rogu, będziemy mieli możliwość wyboru poziomów Fibonacciego  oraz zasięgów .

Czym są układy harmoniczne?

Zacznijmy od tego, że układy harmoniczne to inaczej układy falowe, w których pomiędzy poszczególnymi falami występują zależności matematyczne, które można opisać za pomocą współczynników Fibonacciego. Dzięki temu opisowi uzyskujemy ważne strefy, które stają się poziomami wsparcia lub oporu i są kluczowym miejscem podczas podejmowania decyzji transakcyjnych. W niniejszym artykule skupimy się na strukturach XABCD, opierających się zarówno na zniesieniach wewnętrznych, jak również i zewnętrznych, które są silniejsze.

Wewnętrzne układy harmoniczne

Formacja Gartley’a

Gartley jest formacją XABCD, która cechuje się tym, że odcinek AB kończy się na mierzeniu 61.8 fali XA, natomiast odcinek CD na mierzeniu 78.6 fali XA. Długość odcinka BC nie jest istotna, jednakże punkt C nie może znaleźć się poniżej punktu A. Punkt D jest miejscem decyzyjnym – tam spodziewamy się odwrócenia trendu. Decyzję o zawarciu transakcji podejmujemy po uformowaniu się świec, sygnalizujących zmianę kierunku dotychczasowego ruchu, czyli świec o długich cieniach – pin barów, bądź formacji objęcia bessy/hossy.  Dodatkowo we wszystkich formacjach harmonicznych powinien występować gwałtowny ruch fali CD.

W celu wzmocnienia wyznaczonej przez nas strefy podażowej, spróbujemy poszukać dodatkowych zniesień, które będą potwierdzać możliwe odwrócenie trendu w obszarze punktu D.

Wykonując pomiar fali BC, uzyskujemy wzmocnienie strefy podażowej w punkcie D, w postaci zniesienia zewnętrznego 127.2. W każdym wyznaczonym układzie staramy się wyszukiwać potwierdzeń, które wzmocnią wyznaczoną wcześniej przez nas strefę. W powyższym przypadku widzimy, że strefa zadziałała i nastąpiło odwrócenie dotychczasowego trendu. W przypadku zawarcia transakcji, zlecenie Take Profit możemy ustawić na wysokości punktu B – TP1, punktu C –TP2 i punktu A – TP3. Układ przyjmujemy za zrealizowany, jeśli cena dojdzie do punktu B całego układu.

Powyższy przykład został wykonany na parze walutowej EUR/USD na interwale H4.

Formacja nietoperza

W formacji nietoperza, fala AB kończy się w połowie fali XA, czyli na zniesieniu 50.0, natomiast fala CD na wysokości zniesienia 88.6 fali XA. Podobnie jak w formacji Gartley’a, czy każdej innej omawianej w tym artykule, punkt C nie może znajdować się powyżej punktu A. Dodatkowo ruch fali CD powinien być dynamiczny. Bardzo częstym elementem zakończenia każdego układu harmonicznego jest tak zwane markowanie ceny, które polega na dynamicznym ruchu ostatniej świecy ku punktowi D, które ma „wystraszyć” potencjalnych traderów przed otwarciem pozycji, gdyż może sprawiać wrażenie kontynuacji trendu fali AD. Spróbujmy w powyższym przykładzie znaleźć potwierdzenia strefy popytowej, znajdującej się w rejonie 2090 punktów.

W wyniku pomiaru największej korekty fali CD zauważamy, że zniesienie zewnętrzne 161.8 (PHI) pokrywa się niemal całkowicie ze zniesieniem 88.6 całego układu, tworząc mocną zaporę popytową, gdyż zniesienie 161.8 jest bardzo silne i jego przełamanie może zwiastować dużą moc siły podażowej.

W każdym z układów harmonicznych zlecenia Take Profit możemy ustawiać analogicznie do przykładu ukazanego w analizie formacji Gartley’a, biorąc pod uwagę siłę ruchu zapoczątkowanego w punkcie D.

Powyższy przykład został wykonany na rodzimym indeksie WIG20, na interwale D1.

Zewnętrzne układy harmoniczne

Formacja Butterfly

            Formacja Butterfly jest układem zewnętrznym, gdyż punkt decyzyjny D, który stanowi zakończenie układu, znajduje się na wysokości zewnętrznego zniesienia 127.2. Układ ten cechuje się następującymi parametrami:

  • fala AB znajduje się pomiędzy zniesieniami 78.6 oraz 88.6 fali XA
  • długość fali BC jest nieistotna, jednakże punkt C nie może przewyższać punktu A
  • fala CD kończy się na zniesieniu zewnętrznym 127.2

Spróbujmy w powyższym przykładzie znaleźć wzmocnienie potencjalnej strefy popytowej.

Wykorzystując zasięgi Fibonacciego, wykonujemy mierzenie fali AB i odkładamy je od wierzchołka C, dzięki czemu dowiadujemy się, że w powyższym przykładzie zachodzi równość fal. FE 100 wyznacza nam miejsce, które spełnia warunek AB równe CD i jest ono zlokalizowane bardzo blisko naszego zniesienia 127.2, co dodatkowo wzmacnia układ i jest mocnym sygnałem do podjęcia transakcji.

Zewnętrzne układy harmoniczne są bardzo silne i niejednokrotnie są w stanie odwrócić dotychczasowy trend nawet na kilkaset pipsów/punktów.

Powyższy przykład został wykonany na indeksie DAX, na interwale H4.

Formacja kraba

Najgłębszy układ harmoniczny, który jednocześnie ma najwięcej wariantów Cechuje się tym, że punkt B może znajdować się na zniesieniu 38.2; 50.0; 61.6; bądź 88.6 fali XA. W powyższym przykładzie widzimy, że punkt B znajduje się na mierzeniu 88.6, więc jest to tak zwany układ „deep crab”, jednakże najmocniejszy wydźwięk układ kraba będzie miał w przypadku położenia punktu B na zniesieniu 61,8 fali XA. Punkt D znajduje się na wysokości zniesienia 161.8, w związku z czym tworzy on potencjalnie bardzo silną strefę, gdzie może wystąpić odwrócenie trendu. W przypadku tego układu, po odbiciu od punktu D, może dojśc do pewnego rodzaju konsolidacji, gdyż cena często porusza się między mierzeniami 127.2 i 161.8, odbijając się od nich.

Powyższy przykład został wykonany na wykresie ropy WTI, na interwale H1.

Układy harmoniczne wykazują się wysoką skutecznością, jednak nie możemy zapomnieć o tym, że wyznaczając daną strefę na podstawie geometrii Fibonacciego nie mamy gwarancji, że cena zachowa się dokładnie jak przewidywaliśmy. Nie możemy bowiem inwestować na podstawie naszych domysłów, a na podstawie odpowiedniej reakcji ceny. Odpowiednio wzmocnione układy harmoniczne są jednak wyjątkowo silnym narzędziem, które właściwie wykorzystane, są w stanie przynieść nam duże korzyści finansowe.

Niewątpliwą zaletą stosowania wyżej wymienionych formacji jest możliwość „wyłapania” ceny na samym dołku, tak zwanego „spadającego noża”, co jest dużym atutem w stosunku do klasycznej analizy technicznej. Kolejnym plusem jest precyzja wejścia, dzięki której możemy ustawić zlecenie Stop Loss bardzo blisko danej strefy cenowej, jednakże ta precyzja, której wymagamy podczas stosowania układów harmonicznych działa jednocześnie na naszą niekorzyść, gdyż rynek nie jest apteką i cena może czasami nie dojść idealnie do danych zniesień, przez co możemy nie otworzyć korzystnej transakcji.

Kolejną rzeczą, którą warto nadmienić jest to, że często dochodzi do wymieszania danych układów, np Gartley’a z nietoperzem, gdzie punkt B znajduje się na wysokości zniesienia 61.8 fali XA, a punkt D na wysokości zniesienia 88.6. Wniosek jest taki, że nie możemy trzymać się kurczowo pokazanych wzorców i zawsze musimy odpowiednio reagować na zachowanie ceny. Układy harmoniczne zachodzą zawsze, gdy zależności pomiędzy poszczególnymi fali można opisać w sposób matematyczny za pomocą współczynników Fibonacciego.

 

Jakub Kostrzewa

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *